ყოველდღიურად
როცა საწოლის ქვეშ სუნთქვის უკმარისობის ორკესტრი იბადება
და ჭერიდან ხმები ზეთივით წვეთავენ
მაგონდება რომ არავინ ვარ
ზუსტად ისე
როცა ერთხელ სარკეში ჩავიხედეთ
და დამრჩა შთაბეჭდილება
რომ სარკემ არასწორად დაიმახსოვრა შენი სახე
და მერე როცა ალაპარაკდი
მივხვდი
ისინი არ ყოფილან შენი სიტყვები
ალბათ უცხო ენის ქვაბში
დაიფერფლა შენი ამბავი.
შიგნით
ანგელოზი ფრთებს კარგავს
ოდესღაც იყო მაგრამ მერე გაქრა
ის ილუზია რომ როცა ჩრდილი სიარულს სწავლობს
პირველ რიგში შენგან გაქცევას ცდილობს
მაგრამ მას არა აქვს საკუთარი ნება
და იგი იძულებულია შენს გზაზე იაროს.
დაზაფრული ცდილობს ექიმივით შენი სიზმრები მაინც შეაჩეროს
სანამ კარები იღება და მას შიგნით
ყველაფერი ცეცხლად იქცევა.
Leave a Reply